Waardeer dit bericht

Mijn verhaal
Jolanda Spek, heeft als gevolg van een totaalruptuur een Neurostimulator gekregen.
Hier leest u haar verhaal:
Op 31 december 2003 beviel Jolanda van een dochter. Het was een zware bevalling, waarbij haar bekkenbodem beschadigd werd.
In de periode na de bevalling bleek dat zij haar urine en ontlasting niet meer onder controle had. Vanuit het Groene Hart Ziekenhuis (in Gouda) werd geadviseerd om met gespecialiseerde bekkenbodem fysiotherapie te starten. Hier werd geen resultaat mee geboekt. Een doorverwijzing naar de uroloog en de internist volgde: de blaas en urinebuis bleken in orde te zijn. Hierna volgde fysiotherapie met apparatuur. Dit werd stopgezet, omdat er geen verbetering was. Ook de medicijnen die ervoor moesten zorgen dat de blaas langer vol bleef, gaven geen resultaat.
Jolanda: ‘Voor mijn zwangerschap functioneerde ik normaal. Na de bevalling was ik incontinent. Ik werd bang om uit te gaan. Maakte me zorgen dat ik niet tijdig het toilet zou halen. Ik zocht op een onbekende plaats eerst naar een toilet. Ik probeerde ook zo veel mogelijk in de buurt van een toilet te blijven. Ik schaamde me voor mijn incontinentie. Maakte me zorgen dat anderen me roken. Ik moest bij het plannen van activiteiten altijd rekening houden met mijn incontinentie. Daardoor voelde ik me zo neerslachtig. Dingen die ik wilde doen, kon ik niet meer doen. Door alle toestanden werd ik ook nog depressief.
Ik wilde zo graag weer een normaal leven leiden. Ik wilde weer sporten, winkelen, van het leven genieten. Samen met mijn dochter en man op stap gaan. Zonder dat ik er op hoefde te letten of er een toilet in de buurt was. Zonder last te hebben van ontlasting- of urineverlies.’
Na diverse onderzoeken in het GHZ stelde men de diagnose: kringspier voor 2/3 gescheurd en een deel ontbrak, als gevolg van de bevalling.
Haar internist gaf haar hoop: neurostimulatie kon misschien uitkomst bieden. De vervolgstap was onderzoek door de neuroloog om te achterhalen of de zenuwen nog intact waren. De resultaten waren positief. De zenuwen werkten nog. De laatste stap in de rij van onderzoeken was een MRI-scan om te zien hoe de kwaliteit van het weefsel van de kringspier was. Tijdens het consult dat hier op volgde, vertelde haar internist haar dat zij in aanmerking kwam voor een proefstimulatie.
De proefstimulatie
Bij de proefstimulatie werd, op de OK van het Groene Hart Ziekenhuis, een sensor (soort kabeltje) in haar rug geplaatst. Om precies te zijn op de sacrale zenuw die de kringspier aanstuurt. Dit kabeltje werd aangesloten op de neurostimulator die met een lichte tinteling de zenuw stimuleert.
Jolanda: ‘Het resultaat was verbluffend! Ik kon mijn urine en ontlasting weer ophouden. Iets wat ik 14 maanden niet had gekund. Ik had geen lekkages meer. Ik voelde me weer vrolijk en blij. Ik liep in deze periode ook niet steeds naar een toilet te zoeken. Ik kon weer een normaal leven leiden’.
Bij haar zorgverzekeraar diende ze een verzoek in om de plaatsing van de neurostimulator te vergoeden, zodat deze definitief geplaatst kon worden. Het ziekenhuis had op dat moment namelijk niet voldoende budget voor een vergoeding. Haar ziektekostenverzekeraar ging akkoord.
Na de proefstimulatie, in de periode voorafgaand aan de implantatie, ervaarde zij weer hoe haar situatie was. ‘Ik verloor weer urine. Kon het echt niet ophouden. Ging weer 12 tot 13 keer per dag naar het toilet. Ik had geen goede controle over het lozen de ontlasting. Ik moest opnieuw rennen om het toilet te halen, maar was regelmatig te laat. Daarmee kwamen de frustratie en het verdriet weer terug’.
En dan is het zover. Opnieuw naar het Groene Hart Ziekenhuis. Dit keer om de neurostimulator te laten implanteren.
Jolanda: ‘Het werkt prima. En, omdat de neurostimulator een dubbele werking heeft, ben ik van mijn urine-incontinentie en ontlastingsincontinentie verlost. Ik heb geen lekkages meer. Heerlijk om niet steeds te hoeven zoeken naar een toilet. Na 18 maanden van ellende en verdriet kom ik weer tot leven. Kan ik mijn sociale contacten weer oppakken. De Neurostimulator is een onderdeel van mijn leven geworden. Ik kan niet meer zonder. Het is een fantastische uitvinding’.
Jolanda hoopt door het vertellen van haar verhaal, andere mensen te kunnen helpen. En, een hart onder de riem te steken. ‘Blijf vechten. Geef nooit op!’ is haar devies. ‘Er zijn oplossingen, ook voor ernstige bekkenbodemproblemen’.
Gr
Jolanda.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *