Waardeer dit bericht

Ik ben een jonge vrouw van 22 jaar en ik woon en studeer in Den Haag. Ik ga nu het laatste jaar in van mijn opleiding, HBO-Rechten. Ik hoop dat ik door mijn verhaal te delen, vooral met leeftijdsgenoten, kan laten zien dat plassen niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt. Ook niet op mijn leeftijd…

Het begon allemaal in januari 2010. Mijn oma was jarig en voor haar verjaardag gingen we uit eten in een luxe restaurant. Ik ben daarna ziek geworden, gewoon een buikgriep dacht ik. Ik gaf de schuld aan het eten. De buikgriep ging over maar de buikpijn bleef. Ik ging regelmatig naar de huisarts. Gelukkig had ik een heel fijne huisarts die mij geloofde al was er geen oorzaak van de pijn te vinden. Ik ben allerlei specialisten afgelopen. Zo kwam ik bij de gynaecoloog; die vond een cyste maar niet een dermate ernstige cyste dat deze de oorzaak van de pijn kon zijn. Omdat mijn hartslag telkens erg hoog was moest ik ook naar de cardioloog voor onderzoeken. Ook daar kon men geen oorzaak vinden voor de buikpijn. De buikpijn bleef maar zonder verklaring. Misschien was het toch stress en gewoon psychisch. Op dat moment ging mijn huisarts verder met haar opleiding. Ik had al mijn hoop op haar gevestigd dus dit was best een klap. Gelukkig trof ik daarna ook weer een huisarts bij wie ik me op mijn gemak voelde.

Op een gegeven moment kon ik niet plassen. Ik dacht dat het wel over zou gaan, het moet er toch een keer uit. Ik had nog snel de huisarts gebeld en de assistente gaf het advies vooral veel te drinken, dan zou het wel goed komen. Dat was dus niet het geval. Ik ben de volgende dag gewoon naar mijn werk gegaan maar kon daar nog steeds niet plassen. Ik dacht dat ik uit elkaar zou klappen en heb nog een keer de huisarts gebeld. Ik mocht gelijk langskomen. Daar aangekomen zou ze een katether plaatsen. Deze waren helaas over de datum zodat ik naar het ziekenhuis moest. Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zeiden ze dat ik op de verkeerde plek was, ik was namelijk naar de eerste hulp gestuurd maar moest de uroloog hebben.

Gelukkig wilde er een uroloog langskomen. Eindelijk kreeg ik een verblijfskatheter, ik voelde me zo opgelucht! Er is toen gelijk een echo gemaakt maar daar was niks op te zien. Ik ben met de verblijfskatheter naar huis gegaan om deze een paar dagen later weer te laten verwijderen. Toen begonnen alle onderzoeken. Eerst kreeg ik een scopie; het was wel wat rood maar een oorzaak vonden ze niet. Er werd een afspraak gemaakt voor een urodynamisch onderzoek; toen ik de uitslag kreeg zei de uroloog dat er niks te zien was, misschien was het toch psychisch maar voor de zekerheid moest ik maar naar een maag-/lever-/darmarts. Twee dagen later belde hij terug of ik die week nog langs kon komen op het spreekuur. Ik wist gelijk dat er iets aan de hand was.

Dat was ook zo; hij had niet goed gekeken naar het onderzoek want mijn blaas bleek helemaal niet te werken. In de war door deze berichten heb ik denk ik niet goed geluisterd. Ik dacht dat het verhaal van zelf katheteriseren nog ver weg was. Helaas moest ik daar al direct mee gaan beginnen. De blaasontstekingen volgden elkaar in rap tempo op. Uiteindelijk ben ik maar een onderhoudskuur antibiotica gaan slikken. Volgens de uroloog in het ziekenhuis kon hij niks voor mij doen, hij stuurde mij door naar een neuroloog voor verder onderzoek naar de oorzaak. De rest van mijn leven zou ik aan de katheters vastzitten. Dit was heel moeilijk om te accepteren. Bij de neuroloog heb ik ook heel veel onderzoeken gehad; een mri-scan, een lumbaalpunctie en andere onderzoeken. Nergens kwam iets uit. De neuroloog stuurde mij door naar een neuroloog in het AMC. Ook uit dat onderzoek, een kanteltafelonderzoek, kwam geen oorzaak voor de blaasproblemen naar voren. Wel kreeg ik een dvd mee met handige tips tegen het flauwvallen, daar heb ik ook vaak last van. Deze neuroloog stuurde mij weer door naar een neuroloog in het LUMC. Deze man was zeer begripvol en heeft wat naslagwerk gedaan. Zo kwam hij bij de neurostimulator. Daarvoor moest ik echter wel bij zijn collega, de uroloog, zijn.

Na een aantal gesprekken met deze uroloog voelde ik me begrepen; hij snapte wat mijn klachten waren en beter nog, hij had misschien een oplossing! Ik kreeg een proef met de neurostimulator. Het was wel een hele klus om de juiste zenuw te vinden, uiteindelijk ging ik met een dubbel gevoel naar huis. Het aanprikken ging niet soepel dus het zou wel niet werken. Gelukkig werkte het wel en heel goed zelfs! Toen de batterijen van het kastje na een paar dagen leeg waren merkte ik het gelijk omdat ik niet meer kon plassen. Zo goed werkte het. Ik mocht op de lijst voor de definitieve plaatsing. De operatie heeft op 26 juli 2011 plaatsgevonden. Eenmaal thuis begon mijn teen te draaien dus heb ik het apparaat zachter gezet. Ik ben terug gegaan en we hebben hem anders ingesteld. Nu doet hij het super goed! Ik hoef nu geen katheters meer te gebruiken. Toch blijft het emotioneel gezien zwaar. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat mijn lichaam het gewoon niet doet. Ook begin ik nu na te denken over dingen als “hoe vertel je dit aan je toekomstige vriend?”. Voor mijn omgeving is het vaak ook lastig te snappen. Wat heb ik dan? Ja, dat weten we eigenlijk niet… Ik heb in Leiden meegedaan aan een patiëntendemonstratie. Dit heeft mij eigenlijk wel goed gedaan. Ik was verplicht open kaart te spelen tegenover leeftijdsgenoten. Zij reageerden niet raar en dat gaf mij zelfvertrouwen. Maar ik blijf het moeilijk vinden om tegen iedereen open kaart te spelen. Ik wil ook niet in de slachtofferrol stappen; ik ben niet zielig, ik heb gewoon pech. Mijn blaas werkt niet meer zelfstandig en daarvoor heb ik hulp maar ik ben nog steeds dezelfde persoon! Dat is moeilijk. Toch ben ik er van overtuigd dat het allemaal goed komt met mij! Ik hoop dit jaar af te studeren. Daar ben ik trots op want ondanks alle ellende en ziekenhuisbezoeken ben ik toch maar mooi op schema met mijn studie. Ik hoop dat mensen die dit lezen er kracht uit kunnen putten en zien dat er mogelijkheden zijn. a

This Post Has One Comment

  1. Bruno Verhamme

    Beste,

    na het lezen van jouw verhaal kan ik mij daar volledig in vinden.
    Ik heb ook nog een paar vraagjes voor jou maar ik zal mij eerst eens voorstellen:

    Ik ben een 28jarige jongeman uit Antwerpen, Belgie en kamp sinds 2 jaar met blaasproblemen.
    Desondanks ik veel water drink, komt er bijna niets uit. Ik heb pijn, ontstekingsgevoel (ook in de plasbuis)
    Mijn straal is heel zwak, ik moet persen en heb nadruppels.

    Van onderzoeken heb ik al veel gedaan, ook het urodynamische onderzoek.
    De dokters zeggen dat ik residu heb (altijd zowat de helft blijft er over in mijn blaas) maar ze vinden niet direct een oorzaak. Het is echt een moeilijk gevecht, sporten gaat helemaal niet meer…

    Fijn dat bij jou de situatie is verbeterd, ik hoop dat je mij gaat antwoorden want jouw berichtje is al van een tijdje geleden.

    Mijn vraagjes:
    – Wat is er dan uiteindelijk uit jouw urodynamisch onderzoek gebleken? Wat vertelde die arts toen hij je plots terug liet komen?
    – Hoe heeft de dokter jouw een neurostimulator gegeven? (als ze niets vonden)
    – Als jij dronk, en een volle blaas had, kwam er helemaal niets uit? (of een beetje?)
    – had jij ook last van je onderrug?
    – die katheter, Hoeveel keer moest je dat dan doen per dag? (hielp dat?)

    Nogmaals, ik hoop dat je mij nog kan antwoorden 🙂

    Groetjes,

    Bruno.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *